ای بی وفا راز دل بشنو ازخموشی من

    این سکوت مرا نا شنیده مگیر

ای آشنا چشم دل بگشا حال من بنگر

     سوز و ساز دلم را ندیده مگیر

 

امشب که تو در کنار منی غمگسار منی    

سایه از سر من تا سپیده مگیر

ای اشک من خیز و پرده مشو پیش چشم ترم

وقــت دیــــدن او راه دیـــده مگیر

 

دل دیوانـــــه مــــن به غیــــر از محبـــــت گناهی ندارد خدا داند

شده چون مرغ طوفان که جز بی پناهی پناهی ندارد خدا داند

 

منم آن ابر وحشی که در هر بیابان به تلخی سرشکی بیفشاند

به جز ایــــن اشــک ســـوزان دل نا امیــدم گواهی ندارد خدا داند 

ای بی وفا راز دل بشنو از خموشی من

این سکوت مرا نا شنیده مگیر

ای آشنــا چشـم دل بگشا حال من بنگر

سوز و ساز دلم را ندیده مگیر

 

دلم گیرد هر زمان بهانه تو      سرم دارد شور جاودانه تو 

روی دل بود به سوی آستانه تو

  چو آید شب در میان تیرگی ها       گشاید پر روح من به شور و غوغا

رو کند چو مرغ وحشی سوی خانه تو  

امشب که تو در کنار منی غمگسار منی

سایه از سر من تا سپیده مگیر

ای اشک من خیز و پرده مشو پیش چشم ترم

وقت دیدار او راه دیده مگیر

 

/ 0 نظر / 7 بازدید